لحظهای رو تصور میکنم که موشک به جایی که من هستم میخوره و تمام. یا یکی کلتش رو میگیره سمتم، شلیک، و تمام. خب البته اگر اون لحظه برسه، همه چیز از اختیار من خارج خواهد بود، اما بههرحال، الان که اون لحظه رو تصور میکنم احساس میکنم برایش آماده نیستم. نامعلوم بودن اونچه که بعد از لحظه تمام رخ میده یک هولی برام داره.
کاش اونورش معلوم بود.
ای خدا، خلقت چرا اینطور واقعا؟
